65 Jaren getrouwd!

Deze blog is speciaal! Dit keer geen jonge mensen, maar Jan (87 jaar) en Rika (86 jaar), mijn opa en oma. Vandaag is het 65 jaar geleden dat ze er voor kozen om elkaar gelukkig te maken. 4 juli 1952. En ze zijn nog steeds gelukkig en jong van hart. Wat bijzonder om elkaar al zo lang te kennen, zo veel meegemaakt te hebben en elke ochtend nog naast elkaar wakker te mogen worden in een eigen huis. Doordat deze twee mensen zich aan elkaar verbonden, ben onder andere ik ter wereld gekomen. Tien kinderen kregen ze, 20 kleinkinderen en inmiddels ook 13 achterkleinkinderen. Bijzonder om te zien hoe uit twee mensen zo'n diverse groep mensen zijn ontstaan en welke richting iedereen op is gegaan. Vandaag vieren we samen met hen dit mooie feest! Opa en Oma, ik ben dankbaar voor jullie! 

Ik neem een voorbeeld aan mijn opa en oma, en ik hoop jullie ook. Het is bijzonder om elke keer bruiloften te mogen fotograferen en te zien hoe twee mensen elkaar beloven om voor altijd trouw te zijn, tot de dood hen scheidt. Helaas is de realiteit dat 1 op de 3 huwelijken strandt. Dit vertel ik niet om te demotiveren, maar juist om te motiveren. Ik geloof in het huwelijk, en ik geloof dat liefde overwint. Een huwelijk is echt niet altijd makkelijk, en soms keihard vechten, maar je hebt ooit voor elkaar gekozen. Gekozen om elkaar te gelukkig te maken. Dit vergt wilskracht en uithoudingsvermogen, maar is het waard. Je kunt elke keer weer opnieuw voor elkaar kiezen en elkaar weer proberen te vinden, zelfs al ben je 65 jaar getrouwd. Lang leve het huwelijk en de liefde!

 

 

Stephan vraagt Elleke

Mocht je inspiratie willen opdoen voor een fantastisch huwelijksaanzoek: hier zit je goed. 

Stephan bracht mij een aantal weken van te voren op de hoogte van zijn plan. Hij zou zijn Elleke ten huwelijk vragen op Terschelling, hun favoriete eiland waar veel goede herinneringen samen lagen (o.a groene strand, Oerol). Stephan bestelde een speciale pink iPod en begon aan de opname van zijn verhaal, met een beetje muziek. Boottickets waren besteld, en zo ging ik die vrijdag samen met Stephan op de eerste boot richting Terschelling, terwijl Elleke ondertussen thuis werd verrast door een vriend, om mee te komen. Deze vriend bracht haar naar de tweede boot, waar ze alleen en met haar briefje aanwijzingen op stapte. Eenmaal op Terschelling mocht ze de Ipod uit een kluisje halen en gaan luisteren. Het verhaal bracht haar naar het groene strand, en de rest, dat kun je beter bekijken omdat de beelden je meer vertellen dan mijn woorden kunnen. 

Lieve Stephan en Elleke: you rock!